Νοέλια Καστίγιο: Το σπασμένο εξάρτημα μιας απάνθρωπης μηχανής
Η κρατική ευθανασία της Νοέλια αποτελεί το απόγειο ενός θεσμοθετημένου σκοταδισμού, όπου η απόγνωση των θυμάτων βαφτίζεται προοδευτικό δικαίωμα στην αυτοκτονία
Ελευθέριος Ανδρώνης
Όταν η κρατική δολοφονία ενός αθώου και βασανισμένου πλάσματος παρουσιάζεται ως απόγειο «δημοκρατικής» πράξης, τότε μπορούμε με κάθε επισημότητα να κάνουμε λόγο για θεσμοθετημένη σατανοκρατία.
Οι φούρνοι των Ναζί άνοιξαν ξανά και τα νέα ιατρικά «Άουσβιτς» που σπρώχνουν τις μάζες στους κοινωνικούς θαλάμους της ευθανασίας, λειτουργούν με το προκάλυμμα της «συμπόνιας» όσο θερίζουν ζωές με ασπλαχνία. Και με μια παρανοϊκή ερμηνεία της ελευθερίας που ορίζει ότι η αυτόβουλη ανθρωποθυσία είναι αποκορύφωμα «προοδευτισμού». Μόνο που τώρα πλέον οι ανθρωποθυσίες δεν γίνονται στους βωμούς των Μάγιας και των Αζτέκων, αλλά στον ιατρικό βωμό του χρήματος και της εωσφορικής πολιτικής μείωσης του πληθυσμού.
Η συγκλονιστική υπόθεση της 25χρονης Νοέλια Καστίγιο στην Ισπανία, ξεμπρόστιασε με τον πιο ωμό τρόπο τη σατανική βιομηχανία του υποβοηθούμενου θανάτου, που λειτουργεί με καύσιμο τη διαστροφική ατζέντα του δικαιωματισμού. Ένα γλυκύτατο κορίτσι με τραγική ζωή και ακόμα πιο τραγικό θάνατο, χρησιμοποιήθηκε σαν εξάρτημα που σμπαραλιάστηκε από όλο το κακό του κόσμου μας, και έπειτα πετάχτηκε.
Θύμα μιας κατεστραμμένης οικογένειας, η Νοέλια απέκτησε σοβαρά ψυχολογικά τραύματα από 13 ετών, ξεκίνησε να κάνει απόπειρες αυτοκτονίας, αυτοτραυματιζόταν συστηματικά και μπαινόβγαινε σε ψυχιατρικά ιδρύματα. Μέχρι που το ισπανικό κράτος την «πάρκαρε» σε ένα κέντρο φιλοξενίας για ευάλωτους νέους όπου βιάστηκε ομαδικά από τρεις «ανήλικους» μετανάστες που δεν συνελήφθησαν, ούτε αναγνωρίστηκαν ποτέ. Τσακισμένη από την απόλυτη απόγνωση, η Νοέλια πήδηξε από τον πέμπτο όροφο του κέντρου φιλοξενίας για να βάλει τέλος στη ζωή της, αλλά έζησε και έμεινε παράλυτη από τη μέση κάτω.
Καθηλωμένη με χρόνιους σωματικούς πόνους και πληγές στην ψυχή, παραδομένη σε μια ζούγκλα αδικίας, και απομονωμένη από ένα αδίστακτο κράτος απανθρωπιάς, η Νοέλια πείστηκε ότι τη συμφέρει ο θάνατος και ζήτησε να της γίνει ευθανασία το 2024. Ο πατέρας της, μπλόκαρε τη διαδικασία φτάνοντας την υπόθεση μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά ενάμισι χρόνο μετά, τελικά δόθηκε το πράσινο φως για τη θανατική καταδίκη της Νοέλια. Ενός άκακου κοριτσιού που πέρασε από όλους τους σταθμούς της επίγειας κόλασής μας, με τερματικό σταθμό την άπειρη απελπισία.
Το διεστραμμένο «μάρκετινγκ» της κουλτούρας θανάτου
Στην ίδια νεοταξική κουλτούρα που έφτασε να λέγεται σεξουαλική παρενόχληση ακόμα και το να λες «γεια σου» σε μια γυναίκα, τα πραγματικά θύματα κτηνώδους κακοποίησης όπως η Νοέλια αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα προς απόσυρση. Ο δημόσιος διάλογος για τα καθάρματα που βίασαν την κοπέλα, φιμώθηκε. Οι φεμινιστικές οργανώσεις λούφαξαν μέσα στην υποκρισία τους. Τα συστημικά μέσα περιγράφουν την κρατική δολοφονία ως δικαιωματιστική νίκη της δολοφονημένης (!) και δίνουν έμφαση στις «600 μέρες υπομονής» μέχρι να «κερδίσει» (!) την ικανοποίηση του αιτήματός της να την εκτελέσουν!
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η υπόθεση της Νοέλια χρησιμοποιείται από το νεοταξικό σύστημα ως ένα κτηνώδες μάρκετινγκ για τη «χρησιμότητα» των θανατο-νόμων. Η κουλτούρα βιασμού από «ασυνόδευτους» εισβολείς, η προστασία των θυτών ελέω ατζέντας, η στυγνότητα του κράτους, η μηδενική πρόνοια και η κοινωνική ασπλαχνία, όλοι αυτοί οι παράγοντες σπρώχνονται βιαστικά κάτω από το χαλί για να μείνει στην επιφάνεια μόνο η υποταγή στο κράτος του θανάτου, ο θρίαμβος της απωλείας, η επιβράβευση της απόγνωσης, η μαρτυρική «ιερότητα» του μηδενισμού.
Η εκτέλεση ενός αθώου παρουσιάζεται σαν «ξεκούραση». Η απανθρωπιά παρουσιάζεται σαν οίκτος. Ο δήμιος – γιατρός παρουσιάζεται σαν ευεργέτης. Οι βιαστές παρουσιάζονται σαν αμελητέα πρόσωπα, κομπάρσοι του «αναπόφευκτου». Η ώθηση μιας ψυχής στην αυτοκτονία, παρουσιάζεται σαν ευγενές προνόμιο. Μια κανονικότατη πολιτική ευγονικής, όπου ο ψυχικά άρρωστος, ο πονεμένος και ο βασανισμένος είναι ανεπιθύμητα βάρη που σπαταλούν πόρους. Μια κοινωνία άγριων θηρίων όπου τα πληγωμένα πλάσματα κατασπαράζονται.
Η αξία της θεραπείας παραδίδει τη θέση της στον τερματισμό του «ελαττωματικού». Η απόλυτη απόσυρση του κράτους από τον θεσμικό ρόλο της προστασίας των πολιτών του, μεταμφιέζεται σε υπεροχή «ανεκτικότητας». Είμαι τόσο δημοκράτης που ανέχομαι ακόμα και να σε δολοφονήσω! Για οτιδήποτε πάει στραβά στην υγεία σου, μπορείς να βασιστείς σε εμένα – το κράτος – ότι θα σε «ελεήσω» με μια ένεση.
Με υποθέσεις σαν της Νοέλια Καστίγιο, οι επίδοξοι βιαστές (ειδικά αν είναι προστατευόμενοι ατζέντας) εισπράττουν το μήνυμα ότι και να λιανίσουν μια αθώα γυναίκα, το πολύ – πολύ το κράτος να τη διευκολύνει για αυτοεξόντωση, αντί να σαπίσουν οι ίδιοι στη φυλακή. Και από την άλλη, οι άνθρωποι που παλεύουν με χρόνια νοσήματα της ψυχής και του σώματος, βλέπουν ότι το κράτος τους προορίζει για την πτέρυγα των «δικαιωμένων» αυτοχείρων.
Και ο Θεός; Πουθενά ο Θεός. Ο Χριστός δίδαξε να διακονούμε τους αναγκεμένους για να σωθούμε, και η Νέα Τάξη Πραγμάτων προστάζει να τους δολοφονούμε για να μας απαλλάξουν από την ταλαιπωρία. Ριζώνει ο απόλυτος μηδενισμός σε κοινωνίες που γίνεται «δόγμα» ότι δεν υπάρχει αθάνατη ψυχή, δεν υπάρχει ανάσταση, δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή και κρίση, αλλά υπάρχουν μόνο χημικές συνάψεις σε ένα σάρκινο σακί που λέγεται άνθρωπος και αυτές πρέπει να τερματίζονται όταν υπολειτουργούν.
Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο έδειξε ορθάνοιχτο το βάραθρο στο οποίο κατακρημνίζεται η νεοταξική κοινωνία. Το σύνθημα «my body – my choice» που επιστρατεύτηκε για τις εκτρώσεις, έφτασε τώρα στον τελικό προορισμό του που είναι η αυτοδιάθεση του σώματος στην αυτοκτονία. Η θεσμοποιημένη θανάτωση όλων των αθώων και των απροστάτευτων. Καλώς ήρθαμε στην εποχή του ψηλαφητού σκότους…
